Ernstige steuring

Ik begrijp alle commotie niet. Iedereen staat op zijn achterste benen, om een man. Een man die er verder prima uitziet, vele mensen geholpen heeft en zich ten dienste wil stellen van mensen. Een man met fouten. Goh. Welke man heeft dat niet?

Het gaat om die Steur. Een man met fouten ja. Die. Zit u zonder fouten? Doet u altijd alles goed? Zijn uw operaties altijd goed gegaan? Nooit eens teveel jodium op een wondje laten lopen? Nooit eens een te kleine pleister geplakt? Kom op. Deze man heeft dingen verkeerd gedaan, is in Nederland uit zijn ambt gezet en gooit een balletje op in Duitsland. Inderdaad ja, zoekt zijn heil in Heilbronn. Wat zou u doen? Thuis gaan zitten? Stommetje spelen? Achter de geraniums wegkwijnen? Schoonmaker worden? Nee natuurlijk niet. U gaat verder met uw beroep, maar dan op een andere plaats. Waar je gewoon verder kan gaan met je praktijken. Waar je niet herkend wordt, althans tijdelijk.

Er zit iets moois in. Iets repeterend. Iets wat typisch bij mensen hoort. Gewoon maar weer doorgaan. Eigenlijk heel normaal.

Maar eens...

Eens loop je tegen de lamp. Op een dag wordt je gebeld. Krijg je een journalist aan je telefoon. Moet je in onvervalst steenkolen-Duits gaan proberen te ontkennen dat je Nederlands praat. Ga je lopen draaien en wurmen totdat je helemaal niet meer geloofwaardig bent, en mensen je uitlachen.

Wat heb je dan bereikt? Maatschappelijk aanzien? Persoonlijke winst? Tevreden gevoel? Eigenlijk niets dus. Je bent dan nog net zo'n man met fouten. Maar dan met een nieuwe fout erbij: opnieuw beginnen.

Wensch

Namens de gehele redactie zij u een opmerkelijk goed tweeduizend-dertien toegebeden. Wij hopen op een letterkundig uitstekend jaar, met voor elk de nodige vreugde.

Tot snel!

Neus voor Kunst

We leven in een wat vreemde tijd. Mijn held Obama dreigt het af te leggen tegen een eng, glad, blank mannetje in wie eigenlijk niemand vertrouwen heeft...tenminste dat hoopte ik. Helaas doet hij het goed die Romney. Jammer.

Wij houden ons bezig met kunstroof. Jawel. Echt. Kunstroof uit de kunsthal. Iedereen vraagt zich af hoe dit kon. Was de beveiliging niet goed? Was er geen alarm? Stond er geen bewaker? Denk het niet anders was de collectie nu niet zo incompleet.

Is niemand op het idee gekomen eens bij die Holleeder thuis te gaan kijken? Iedereen weet dat de man niet helemaal zuiver is, menigeen beseft dat de man een waas van mysterie om zich heen heeft en velen weten dat de man, tenminste op papier, geen rooie rotcent te besteden heeft.

Hij weet hoe het moet, ontvoeren, heeft de tijd en leidt ons allemaal af door een oninteressant interview af te laten nemen door een paar hongerige studentjes en Twan. Zich helemaal een kriek lachend door op zodanige wijze te antwoorden dat eigenlijk niemand een antwoord heeft. Hij moet pijn in zijn buik hebben gehad van het lachen. Een groot gedeelte van de kijkers, deelnemers en niet te vergeten Twan hadden zich voorbereid op een avondje onthullingen met het gewicht van een molensteen. Holleeder zei alles maar zei niks. De vragen waar het om ging werden prachtig beantwoord, niet dus.

Toen ik pas een rondje Kunsthal deed en me wilde gaan vergapen aan geweldige historie, zag ik echt wel zo'n scooter buitenstaan. Je weet wel, zo'n ding met zo'n babyschermpje erop. Was het maar voor de baby. Waarschijnlijk heeft de neus toen rondgesnuffeld op zoek naar mogelijkheden om doeken te verduisteren. Het zou bewijzen dat Willem een echte cultuurbarbaar is.

Maar het zou zomaar van iemand anders geweest kunnen zijn. En deze laatste zin schrijf ik nadat ik dit stukje aan Willem heb laten lezen en hij mij vriendelijk doch dringend verzocht mijn neus niet in andermans zaken te willen steken.

Waarvan akte.

Zojuist al mijn twitter-accounts ge-deactiveerd. Zal heerlijk rustig zijn. Verder werken aan mijn nieuwe leven.

Ik wil worden wie ik kan zijn!

Later meer.

Dat curatoren een stelletje onmenselijke, vieze, graaiende witteboorden-criminelen waren, wisten we al. helaas wordt het weer eens bevestigd door De Telegraaf. Ziehier:

AMSTERDAM -  De curatoren van DSB verdienden tot nu toe bijna
30 miljoen euro aan de faillissementen van DSB Bank en DSB
 Beheer. Volgens deskundigen is de afwikkeling van het
 faillissement van de bank daarmee een van de duurste ooit.

Wat een walgelijke mannetjes. Ik heb geprobeerd 
dit terug te rekenen naar hun prestatie. Maar t lukt
niet. Het zijn gewoon misdadigers. Hard
aanpakken die lui. Een gewone werknemer 
presteert in een kwartier al meer dan zij in drie jaar. 
Ik ga eens zoeken in de verkiezingsprogramma's 
welke partij hier tegen gaat optreden..

Cursus Jan Smit

Lees net dat Jan Smit inderdaad een ouderwetse dorpsjongen is. Dat hij dus gewoon een kleinburgerlijk en omhooggevallen zangertje is. Hij heeft liever niet dat het vrouwtje gaat werken. Anno 2012. 

Iedereen weet dat Jan Smit niet kan zingen. Een ieder die echt van muziek houdt weet dat die verwende gladjanus uit Volendam alles behalve een zangstem heeft. Dat als die mislukte commercie-lover zijn keel opendoet, muziekkenners direct naar de KNO rennen om een transplantatie van de gehoorbeentjes aan te vragen. Met spoed. Want het is echt slecht. En dan nog dat hoofd erbij. Het slijm druipt eraf, de geldbelustheid en de minachting voor mooie muziek glanst van zijn appelwangetjes. Tis gewoon een belediging voor de muziek. Genant.

Nu blijkt dat het ook nog eens een ouderwets mannetje is. Zo'n tiep die op zondag met een schort staat te koken, de container fluitend aan de weg zet, een cursus barbecueën heeft gevolgd, graag meegaat boodschappen doen en het zo fijn vindt om met zijn gezin naar Artis te gaan. Artis, of all places....

Zijn vrouw mag niet gaan werken. En, zegt ie er nog doodleuk bij, wij kunnen dat. Centjes genoeg bij elkaar gekrast en geschraapt. Bulkend van het geld zeggen dat je liever niet wil dat de vrouw werkt omdat ze bij de kinderen moet zijn is ouderwets, burgerlijk, onkies, erg makkelijk, niet geloofwaardig en zeker niet stoer. Half Nederland werkt zich het schompes om de hypotheek te kunnen opbrengen en mist een gedeelte quality-time met het gezin. Jan Smit denkt zeker even het goede voorbeeld te geven.

Ik stel voor: een cursus voor Jan Smit. Vaderlandse geschiedenis en hedendaagsheid. Of een inburgeringscursus. Leuk. Tussen de buitenlanders. Die hebben vaak meer verstand van muziek. Hopelijk brengen ze hem dan bij dat hij definitief met dat mislukte zingen gaat stoppen en dat zijn vrouw, in plaats van hijzelf zou moeten werken. Gewoon ergens in een winkel ofzo.

'K ga meteen de folder sturen.

Aankondiging

Over een week of twaalf gaat het gebeuren: mijn eerste boek verschijnt. "Frisse Schimmel" gaat het heten en zal verkrijgbaar zijn oa via dit blog.