Ik heb zo'n vermoeden dat 'Abdicatie' het woord van dit jaar wordt. Wie is de volgende? Rutte? Kroes? Obama?
maandag 11 februari 2013
woensdag 30 januari 2013
Je dochter de baas
Hoe vaak gebeurt het in een mensenleven dat je dochter baas wordt? Baas van een bedrijf, natuurlijk, dat kan je meemaken. Baas van de dierentuin, komt ook voor. Baas in eigen buik, zeker weten. Maar baas van een rijk westers landje met veel klagers? Nee, dat maak je gewoon niet mee.
Jorge wel. Die maakt mee dat zijn oogappeltje voor de dorst ook nog eens koningin wordt. Hoe vaak overkomt je dat? Nooit toch?
Alleen heeft Argentijnse Zorro een probleempje. De trotse vader is niet zo gewenst op het feestje. Waar heel het land hossend en dansend, elkaar commercieel uitbuitend en bierdrinkend de straten door lalt, voelt Jorge zich verdrietig. Het zielige vadertje heeft traantjes omdat ie er niet bij is. Niet specifiek verboden, maar hij heeft zelf zijn conclusies getrokken. Dat is eigenlijk hetzelfde als schuld bekennen.
Zorreguieta zou het liefst verdwijnen op die dag. Misschien kan hij Videla eens bellen, de verdwijn-expert, hoewel die achter de tralies verdween. Babyontvoeringen, verdwijningen, martelingen, genocide; geen lekkere jongen. En Zorro zou er niets van hebben geweten. Denk dat iemand die in zo'n regime in de regering zat maar al te graag een stevige Alzheimer zou willen. Gewoon doen alsof je van niks weet. Makkelijk.
Toch is het vreemd. Je dochter wordt koningin, en je bent er niet bij, en hij heeft het zelf besloten. Het is toch duidelijk dat de man hiermee zegt dat hij wel geweten heeft van de verdwijningen, babyontvoeringen, martelingen enz. Hij geeft het min of meer toe.
Want, als je dochter baas van een land wordt, daar wil je toch bij zijn?
zondag 6 januari 2013
Ernstige steuring
Ik begrijp alle commotie niet. Iedereen staat op zijn achterste benen, om een man. Een man die er verder prima uitziet, vele mensen geholpen heeft en zich ten dienste wil stellen van mensen. Een man met fouten. Goh. Welke man heeft dat niet?
Het gaat om die Steur. Een man met fouten ja. Die. Zit u zonder fouten? Doet u altijd alles goed? Zijn uw operaties altijd goed gegaan? Nooit eens teveel jodium op een wondje laten lopen? Nooit eens een te kleine pleister geplakt? Kom op. Deze man heeft dingen verkeerd gedaan, is in Nederland uit zijn ambt gezet en gooit een balletje op in Duitsland. Inderdaad ja, zoekt zijn heil in Heilbronn. Wat zou u doen? Thuis gaan zitten? Stommetje spelen? Achter de geraniums wegkwijnen? Schoonmaker worden? Nee natuurlijk niet. U gaat verder met uw beroep, maar dan op een andere plaats. Waar je gewoon verder kan gaan met je praktijken. Waar je niet herkend wordt, althans tijdelijk.
Er zit iets moois in. Iets repeterend. Iets wat typisch bij mensen hoort. Gewoon maar weer doorgaan. Eigenlijk heel normaal.
Maar eens...
Eens loop je tegen de lamp. Op een dag wordt je gebeld. Krijg je een journalist aan je telefoon. Moet je in onvervalst steenkolen-Duits gaan proberen te ontkennen dat je Nederlands praat. Ga je lopen draaien en wurmen totdat je helemaal niet meer geloofwaardig bent, en mensen je uitlachen.
Wat heb je dan bereikt? Maatschappelijk aanzien? Persoonlijke winst? Tevreden gevoel? Eigenlijk niets dus. Je bent dan nog net zo'n man met fouten. Maar dan met een nieuwe fout erbij: opnieuw beginnen.
Het gaat om die Steur. Een man met fouten ja. Die. Zit u zonder fouten? Doet u altijd alles goed? Zijn uw operaties altijd goed gegaan? Nooit eens teveel jodium op een wondje laten lopen? Nooit eens een te kleine pleister geplakt? Kom op. Deze man heeft dingen verkeerd gedaan, is in Nederland uit zijn ambt gezet en gooit een balletje op in Duitsland. Inderdaad ja, zoekt zijn heil in Heilbronn. Wat zou u doen? Thuis gaan zitten? Stommetje spelen? Achter de geraniums wegkwijnen? Schoonmaker worden? Nee natuurlijk niet. U gaat verder met uw beroep, maar dan op een andere plaats. Waar je gewoon verder kan gaan met je praktijken. Waar je niet herkend wordt, althans tijdelijk.
Er zit iets moois in. Iets repeterend. Iets wat typisch bij mensen hoort. Gewoon maar weer doorgaan. Eigenlijk heel normaal.
Maar eens...
Eens loop je tegen de lamp. Op een dag wordt je gebeld. Krijg je een journalist aan je telefoon. Moet je in onvervalst steenkolen-Duits gaan proberen te ontkennen dat je Nederlands praat. Ga je lopen draaien en wurmen totdat je helemaal niet meer geloofwaardig bent, en mensen je uitlachen.
Wat heb je dan bereikt? Maatschappelijk aanzien? Persoonlijke winst? Tevreden gevoel? Eigenlijk niets dus. Je bent dan nog net zo'n man met fouten. Maar dan met een nieuwe fout erbij: opnieuw beginnen.
dinsdag 1 januari 2013
Wensch
Namens de gehele redactie zij u een opmerkelijk goed tweeduizend-dertien toegebeden. Wij hopen op een letterkundig uitstekend jaar, met voor elk de nodige vreugde.
Tot snel!
Tot snel!
woensdag 17 oktober 2012
Neus voor Kunst
We leven in een wat vreemde tijd. Mijn held Obama dreigt het af te leggen tegen een eng, glad, blank mannetje in wie eigenlijk niemand vertrouwen heeft...tenminste dat hoopte ik. Helaas doet hij het goed die Romney. Jammer.
Wij houden ons bezig met kunstroof. Jawel. Echt. Kunstroof uit de kunsthal. Iedereen vraagt zich af hoe dit kon. Was de beveiliging niet goed? Was er geen alarm? Stond er geen bewaker? Denk het niet anders was de collectie nu niet zo incompleet.
Is niemand op het idee gekomen eens bij die Holleeder thuis te gaan kijken? Iedereen weet dat de man niet helemaal zuiver is, menigeen beseft dat de man een waas van mysterie om zich heen heeft en velen weten dat de man, tenminste op papier, geen rooie rotcent te besteden heeft.
Hij weet hoe het moet, ontvoeren, heeft de tijd en leidt ons allemaal af door een oninteressant interview af te laten nemen door een paar hongerige studentjes en Twan. Zich helemaal een kriek lachend door op zodanige wijze te antwoorden dat eigenlijk niemand een antwoord heeft. Hij moet pijn in zijn buik hebben gehad van het lachen. Een groot gedeelte van de kijkers, deelnemers en niet te vergeten Twan hadden zich voorbereid op een avondje onthullingen met het gewicht van een molensteen. Holleeder zei alles maar zei niks. De vragen waar het om ging werden prachtig beantwoord, niet dus.
Toen ik pas een rondje Kunsthal deed en me wilde gaan vergapen aan geweldige historie, zag ik echt wel zo'n scooter buitenstaan. Je weet wel, zo'n ding met zo'n babyschermpje erop. Was het maar voor de baby. Waarschijnlijk heeft de neus toen rondgesnuffeld op zoek naar mogelijkheden om doeken te verduisteren. Het zou bewijzen dat Willem een echte cultuurbarbaar is.
Maar het zou zomaar van iemand anders geweest kunnen zijn. En deze laatste zin schrijf ik nadat ik dit stukje aan Willem heb laten lezen en hij mij vriendelijk doch dringend verzocht mijn neus niet in andermans zaken te willen steken.
Waarvan akte.
Wij houden ons bezig met kunstroof. Jawel. Echt. Kunstroof uit de kunsthal. Iedereen vraagt zich af hoe dit kon. Was de beveiliging niet goed? Was er geen alarm? Stond er geen bewaker? Denk het niet anders was de collectie nu niet zo incompleet.
Is niemand op het idee gekomen eens bij die Holleeder thuis te gaan kijken? Iedereen weet dat de man niet helemaal zuiver is, menigeen beseft dat de man een waas van mysterie om zich heen heeft en velen weten dat de man, tenminste op papier, geen rooie rotcent te besteden heeft.
Hij weet hoe het moet, ontvoeren, heeft de tijd en leidt ons allemaal af door een oninteressant interview af te laten nemen door een paar hongerige studentjes en Twan. Zich helemaal een kriek lachend door op zodanige wijze te antwoorden dat eigenlijk niemand een antwoord heeft. Hij moet pijn in zijn buik hebben gehad van het lachen. Een groot gedeelte van de kijkers, deelnemers en niet te vergeten Twan hadden zich voorbereid op een avondje onthullingen met het gewicht van een molensteen. Holleeder zei alles maar zei niks. De vragen waar het om ging werden prachtig beantwoord, niet dus.
Toen ik pas een rondje Kunsthal deed en me wilde gaan vergapen aan geweldige historie, zag ik echt wel zo'n scooter buitenstaan. Je weet wel, zo'n ding met zo'n babyschermpje erop. Was het maar voor de baby. Waarschijnlijk heeft de neus toen rondgesnuffeld op zoek naar mogelijkheden om doeken te verduisteren. Het zou bewijzen dat Willem een echte cultuurbarbaar is.
Maar het zou zomaar van iemand anders geweest kunnen zijn. En deze laatste zin schrijf ik nadat ik dit stukje aan Willem heb laten lezen en hij mij vriendelijk doch dringend verzocht mijn neus niet in andermans zaken te willen steken.
Waarvan akte.
zaterdag 15 september 2012
vrijdag 31 augustus 2012
Dat curatoren een stelletje onmenselijke, vieze, graaiende witteboorden-criminelen waren, wisten we al. helaas wordt het weer eens bevestigd door De Telegraaf. Ziehier:
AMSTERDAM - De curatoren van DSB verdienden tot nu toe bijna
30 miljoen euro aan de faillissementen van DSB Bank en DSB
Beheer. Volgens deskundigen is de afwikkeling van het
faillissement van de bank daarmee een van de duurste ooit.
30 miljoen euro aan de faillissementen van DSB Bank en DSB
Beheer. Volgens deskundigen is de afwikkeling van het
faillissement van de bank daarmee een van de duurste ooit.
Wat een walgelijke mannetjes. Ik heb geprobeerd
dit terug te rekenen naar hun prestatie. Maar t lukt
niet. Het zijn gewoon misdadigers. Hard
aanpakken die lui. Een gewone werknemer
presteert in een kwartier al meer dan zij in drie jaar.
Ik ga eens zoeken in de verkiezingsprogramma's
welke partij hier tegen gaat optreden..
dit terug te rekenen naar hun prestatie. Maar t lukt
niet. Het zijn gewoon misdadigers. Hard
aanpakken die lui. Een gewone werknemer
presteert in een kwartier al meer dan zij in drie jaar.
Ik ga eens zoeken in de verkiezingsprogramma's
welke partij hier tegen gaat optreden..
Abonneren op:
Posts (Atom)