Hoe vaak gebeurt het in een mensenleven dat je dochter baas wordt? Baas van een bedrijf, natuurlijk, dat kan je meemaken. Baas van de dierentuin, komt ook voor. Baas in eigen buik, zeker weten. Maar baas van een rijk westers landje met veel klagers? Nee, dat maak je gewoon niet mee.
Jorge wel. Die maakt mee dat zijn oogappeltje voor de dorst ook nog eens koningin wordt. Hoe vaak overkomt je dat? Nooit toch?
Alleen heeft Argentijnse Zorro een probleempje. De trotse vader is niet zo gewenst op het feestje. Waar heel het land hossend en dansend, elkaar commercieel uitbuitend en bierdrinkend de straten door lalt, voelt Jorge zich verdrietig. Het zielige vadertje heeft traantjes omdat ie er niet bij is. Niet specifiek verboden, maar hij heeft zelf zijn conclusies getrokken. Dat is eigenlijk hetzelfde als schuld bekennen.
Zorreguieta zou het liefst verdwijnen op die dag. Misschien kan hij Videla eens bellen, de verdwijn-expert, hoewel die achter de tralies verdween. Babyontvoeringen, verdwijningen, martelingen, genocide; geen lekkere jongen. En Zorro zou er niets van hebben geweten. Denk dat iemand die in zo'n regime in de regering zat maar al te graag een stevige Alzheimer zou willen. Gewoon doen alsof je van niks weet. Makkelijk.
Toch is het vreemd. Je dochter wordt koningin, en je bent er niet bij, en hij heeft het zelf besloten. Het is toch duidelijk dat de man hiermee zegt dat hij wel geweten heeft van de verdwijningen, babyontvoeringen, martelingen enz. Hij geeft het min of meer toe.
Want, als je dochter baas van een land wordt, daar wil je toch bij zijn?
